BlogFaalangstGelukHier en NUHooggevoeligheidHoogsensitiviteitHSPKwetsbaarMaakbaarheidRaakbaarStressSuccesZelfvertrouwen

De schaamte voorbij…

Ik denk dat we het allemaal in meer of mindere mate herkennen. Je staat op het punt een presentatie of praatje te houden. Net voordat je opkomt gieren de zenuwen door je keel. Je voelt je hart tekeergaan. Alle blikken zijn op jou gericht en je zegt nog een keer tegen jezelf, ‘kom op, je kan het!’. Dan betreedt je het podium, klaar om te stralen of beter gezegd, bezig om vooral niet te falen.

Trillende vingers

Ik weet het nog goed, ik zat in mijn eindexamenjaar. Ik maakte deel uit van de schoolband en speelde keyboards. Tijdens de eindexamenstunt speelden wij een aantal nummers, waaronder de grote hit ‘Flashdance, what a feeling’ van Irene Cara. Ik had de nummers lekker in mijn hoofd zitten en ondanks dat ik stikzenuwachtig was voor mijn eerste echte optreden, had ik er toch ook zin in. Toen gebeurde het ergst denkbare. Tijdens het instrumentale gedeelte van het nummer kwam er een cameraman op me afgelopen om mijn toetsenwerk lekker close-up in beeld te brengen.

Shit, ik ging volledig in mijn hoofd zitten en werd me heel bewust van de camera. Zo bewust, dat ik eigenlijk niet meer wist wat mijn handen hoorden uit te voeren. Ik blokkeerde en met trillende vingers sloeg ik de toetsen ineens in een andere maatsoort aan. Ik dacht alleen maar, ga weg, ga weg met die camera….Daarna werd ik overvallen door een gevoel van schaamte. Wat had ik in godsnaam gedaan, ik baalde zo van mijn eigen onzekerheid. Om de vernedering compleet te maken wees ik mezelf ook af op het gebrek aan focus.

Joehoe, zien jullie mij?

We spreken inmiddels herfst 2019 en dat betekent dat dit voorval zich ruim 29 jaar geleden afspeelde in een aula ergens op een grote middelbare school in Arnhem. Omdat ik het moment nog zo helder voor de geest kan halen en het symbool staat met hoe ik lang omging met presteren in de spotlight, tijd voor een grondige analyse.

Ik heb veel tijd gestopt in het bevestigen van mijzelf bij anderen. Dat kan je erkenning zoeken noemen. Dat zorgde voor veel onrust en bewijsdrang. Steeds maar laten zien, joehoe, zien jullie mij, goed he, wat ik doe….., toch? Heel vermoeiend en het erkenning krijgen duurde, als ik geluk had, net iets langer dan mijn laatste prestatie. Je kunt dit ook wel van buiten naar binnen leven noemen. Ik had anderen nodig om mezelf goed genoeg te vinden. Geen duurzame strategie om aan zelfvertrouwen te werken. Steeds maar bij die ander checkend of wat ik deed goed was, geaccepteerd of aan de norm voldeed.

Van binnen naar buiten

Ik zie dit als een prijs voor mijn gevoelige aard. De kleinste gebeurtenissen konden mijn gevoeligheid op afwijzing bevestigen. De strategie die ik hierdoor vroeg heb ontwikkeld is zo min mogelijk van mijzelf aan die ander te laten zien. Mezelf stoerder voordoen dan ik was. Ik kon het om die reden waarschijnlijk ook lang beter vinden met vrouwen dan met mannen. Bij mannen voelde ik me vaak onbegrepen en kwetsbaar. Die strategie heeft me lang geholpen en ook veel gebracht. Totdat ik inzag dat de pijn van het mezelf inhouden en ontkennen onhoudbaar werd. Ik werd gedwongen de strategie aan een grondige analyse te onderwerpen en te herzien. Dat ging uiteraard niet zonder slag of stoot. Noem het een zware existentiële crisis waarbij mijn machtige ego aan het wankelen werd gebracht. Met dank aan deze crisis en de ervaringen en opleidingen die ik heb opgedaan kan ik nu zeggen dat ik vaker van binnen naar buiten leef dan andersom, heerlijk!

Quick fix?

Ik zal heel eerlijk met je zijn. Er is geen quick fix voor straalangst, onzekerheid en (te) weinig zelfvertrouwen! Zelfs nu ervaar ik soms nog momenten van onzekerheid en straalangst. Het grote verschil zit hem er nu in dat ik mezelf toe sta gevoelens van onzekerheid en plankenkoorts te hebben. Wat mij enorm heeft geholpen is het publiek deelgenoot te maken van wat ik denk en welk gevoel me dat geeft. Kortom, ik sta mezelf toe kwetsbaar te zijn. Hierdoor trouw te blijven aan wie ik ben. Mijn gevoelige aard zal ik niet veranderen. Wat ik wel kan veranderen is hoe hier mee om te gaan. Het er te laten zijn of het te ontkennen.

Je wil het misschien niet horen maar ik geloof dat dit een proces dat veel tijd, bewustwording en training vergt. In mijn workshop ‘Gevoeligheid Raakbaar’ wil ik heel graag belangrijke inzichten en handvatten met je delen om jouw te helpen dit proces in gang te zetten en zo je gevoeligheid te omarmen. Zodat kwetsbaar opstellen verandert in raakbaar opstellen. Zonder vaag te willen klinken ga ik tijdens die workshop aan de hand van het (systemische) model van de innerlijke familie inzicht creëren in hoe je denkt en je gedraagt. De eerste stap naar zelfcompassie en het voeren van regie op jouw leven. Uiteraard ben ik ook beschikbaar voor coachingstrajecten voor een intensieve 1 op 1 begeleiding. Voor een laagdrempelige introductie tot wie ik ben en mijn werkwijze is mijn masterclass erg geschikt. 

Share on facebook
Share on email
Share on twitter
Share on linkedin

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.