Blog

Ik mis je zo

Ik wilde er even niet meer zijn, weg, weg van mezelf, mijn gevoel en de situatie. Om enigszins controle te houden over de situatie ging ik de keukenvloer nog stofzuigen. Tessa en de kinderen in tranen op de bank achterlatend.

Genoeg

We gaan even wat terug in de tijd. Mijn vader is al een tijdje aan het kwakkelen met zijn gezondheid. Dat doet ie eigenlijk de laatste 12 jaar al, sinds zijn laatste hartoperatie. Op zijn verjaardag in mei vertelde hij dat hij dat ie plots zo moe was en weinig energie meer had. Het voelde alsof het lijf op was. Hij was ineens veel afgevallen en ook in het ziekenhuis konden ze weinig meer voor hem doen.

Het gesprek

Hij wilde maar een ding, naar huis gaan en afscheid nemen van het leven en zijn dierbaren. Hij had een mooi leven gehad en had geen vrees voor de naderende dood. Ondanks dat ik hem rationeel kon volgen gebeurde er van alles in mij. Ik voelde me boos en opstandig en had helemaal geen zin om met hem over zijn naderende einde te bomen. Waar haalde hij het lef vandaan! Ik merkte dat ik moeite had bij mijn gevoel te komen. Hierdoor werd het voor mij nog lastiger ‘het gesprek’, waarvan iedereen zegt dat je dat in de laatste fase van iemands leven moet hebben, met mijn vader te voeren. Om het nog ingewikkelder te maken was daar ook nog corona waardoor het fysiek contact werd beperkt.

Het gekke was dat me dat aan de ene kant ook een excuus gaf om hierdoor minder met het afscheid van mijn vader bezig te zijn. Ik was in gevecht, met mijzelf, de situatie en mijn vader die het in mijn ogen opgaf.

Op zo’n moment had ik even niets aan alle ervaring die ik als coach heb opgedaan. Ik voelde me zo machteloos, gefrustreerd en niet bij machte om hier iets aan te veranderen.

Lekkere coach zul je misschien denken, kan niet eens voor zichzelf zorgen. Ja, ook dat stemmetje kwam zo nu en dan in mijn hoofd voorbij.

Dood

Ineens kwam daar het telefoontje dat ik al zo lang vreesde. Ik was te laat, mijn vader was er tussenuit gepiept. Zonder op mij te wachten….

Het nieuws kwam niet binnen, ik stond vol in standje ontkenning. Eerst de tafel nog afruimen, stofzuigen, ben je mal. Tessa en kinderen keken me vol ongeloof en ontzetting aan. Diep in hun verdriet was ik er op dat moment niet om ze te troosten. Het liefst had ik toen op de pauze knop van het leven gedrukt.

Uiteindelijk sprongen we met z’n allen in de auto om snel naar mijn vader, moeder en zussen toe te gaan. Door de flinke afstand waarop mijn ouders van mij wonen leek het een eeuwigheid te duren voordat ik bij hen was. Ik had zo graag zijn hand nog willen vasthouden en tegen hem willen zeggen hoeveel ik van hem houd. Dat was nu allemaal niet meer mogelijk. Ik voelde me schuldig, laf en had zo’n dikke keel dat alleen schokschouderend ademhalen mogelijk was. Ik kan me niet herinneren dat ik ooit zoveel en hard heb gehuild. 

De storm die rouwproces heet

Na het onvermijdelijke geregel voorafgaand aan de uitvaart waarin ik soms heerlijk kon vluchten in het ‘doen’ in plaats van te voelen kwam ik uiteindelijk in het oog van de storm. Ik besloot me te verdiepen in de storm die rouwproces heet.

Volgens Elisabeth Kübler-Ross kun je in het rouwproces vijf fasen onderscheiden:

Fase 1: Ontkenning (dit gebeurt niet!)

Fase 2: Boosheid (waarom gebeurt mij dit!)

Fase 3: Vechten en onderhandelen (extreme doelen stellen)

Fase 4: Depressie (Opgeven en de leegte ervaren)

Fase 5: Aanvaarding en acceptatie

Gelukkig, ik word niet gek, was mijn eerste gedachte. Blijkbaar past mijn tijdelijke ontoerekeningsvatbaarheid in een proces dat rouw heet. Ik lees dat de verschillende fasen niet netjes na elkaar te hoeven worden doorlopen. Gelukkig, ook dat herken ik weer. Ik merk dat ik steeds heen en weer wordt geslingerd tussen fase 1 en 4. De fase van aanvaarding en acceptatie lijkt nog erg ver weg.

Misschien is het wel beter zo?!

Ik merk dat ik ondertussen helemaal kriegel word van mensen die goedbedoeld zeggen dat het misschien wel beter voor hem was zo. Hij was tenslotte al op leeftijd en zo is er ook een einde gekomen aan zijn lijden. Hier kan ik helemaal niets mee, alsof mijn gemis en verdriet dan minder gerechtvaardigd zijn! Als ik iets heb geleerd de afgelopen periode is dat het verlies van een dierbare een enorme impact heeft. Voor het goed doorlopen van het rouwproces geloof ik dat onderstaande punten voor houvast en hulp kunnen zorgen:

  1. Steun; van mensen in je directe omgeving. Meer steun nodig? Regel een goede coach of therapeut op het gebied van rouwverwerking. Onder het mom van delen is helen.
  2. Geduld; een rouwproces begint eigenlijk pas nadat de uitvaart is geweest. Gun jezelf de tijd om de ‘storm’ uit te zitten. Probeer de pijn en het verdriet te accepteren. 
  3. Ruimte; Geef jezelf, naast tijd, ook letterlijk de ruimte om te voelen. Richt een veilige plek in waar je jezelf dagelijks kunt terugtrekken. Om bijvoorbeeld te mediteren of alleen te zijn met je verdriet.
  4. Eer; Richt een altaar op voor diegene die je hebt verloren. Eer diegene met een foto, een herinnering of iets dergelijks, en steek bijvoorbeeld een kaarsje aan.
  5. Dankbaar; probeer dankbaar te zijn voor wat diegene in jouw leven heeft betekend, schrijf het op en koester je liefdevolle herinneringen.

Dankbaar

Ook al voel me ik nu nog heel wiebelig en heb ik de emotionele stabiliteit van een wipkip, ergens vertrouw ik op het proces dat ik te doorlopen heb. Ik zorg dat ik de tijd neem om goed te voelen, ook al voelt het nog rafelig en zwart. Niet weglopen voor de pijn en het verdriet, maar openstaan voor de onderliggende boodschap van liefde en dankbaarheid. Dankbaar voor jouw liefde en dankbaar voor het leven dat je me geschonken hebt!

Oh papa, wat ga ik je missen. Nooit meer een klankbord om mee te sparren en om samen lol te maken. Je zit voor altijd in mijn hart. Om in de woorden van Stef Bos te eindigen:

‘Papa, ik hou steeds meer van jou!’

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on email

2 gedachten over “Ik mis je zo

  1. Wat mooi geschreven en wat herkenbaar. Fijn ook dat je dit wil en kan delen. Ik voel daar alleen maar groot respect bij.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.