Blog

Olifantje in het bos…

Deze keer geen blog van mij maar een gastblog, geschreven door Tessa, mijn vrouw. Supertrots op haar eerste blog!

Hoe is toch mogelijk, je denkt soms dat je het allemaal wel weet, en toch word ik weer verrast, vooral door mijzelf. Hoe fijn is om door eigen ervaringen weer een inzicht op de doen. Ik geef toe, ik ben als moeder erg verzorgend. Mijn beide kinderen hebben daarnaast beide een gevoelige aard, dus wat een heerlijke combinatie, ik kan me vaak helemaal uitleven. Een curling ouder zoals je dat in de media tegenwoordig leest, wil ik mijzelf niet noemen, maar eerlijk gezegd herken ik mij zeker wel in een aantal kenmerken. Ik vind het fijn dat dingen lekker lopen, te verzorgen en ervoor te zorgen dat ieder gelukkig is… Ik weet dat ik op deze manier veel vraag, zij het dan voornamelijk van mijzelf. Want als dingen lekker moeten lopen, zorg ik als een echte kapitein van een schip, voor de sturing, zodat de zaken lopen zoals ik dus eigenlijk zou willen en iedereen blij is. 

Ontploffen

Ik vind het bijvoorbeeld iedere keer weer een uitdaging om mijn kind soepel en vrolijk, op tijd naar de training te krijgen. Nu is hij bijna puber, dan zou je kunnen zeggen, laat hem lekker zelf zijn spullen pakken, zelf een hapje eten en hem zelf de tijd in de gaten laten houden,om vervolgens naar de training te laten gaan. Dit neem ik mij dan ook iedere keer weer voor om dit te doen en vooral los te laten, maar voor ik het weet heb ik zijn kleding alweer klaar gelegd, sta ik brood te smeren, vraag of hij echt wel genoeg heeft gegeten, help ik hem toch nog even met zijn sokken, vraag minimaal 6x of hij het thermoshirt wil aantrekken (het is mijns inziens toch best wel koud) en spoor ik hem iedere paar minuten aan dat hij nu toch wel moet opschieten. Met andere woorden, ik begeleid hem op alle gebieden, om ervoor te zorgen dat hij, op tijd op de fiets zit, op weg naar de training. Als ik eerlijk ben gaat het vaak ook zo bij het leren van de topografie toets, huiswerk etc…. Wat is dit toch? Als er iemand de hele tijd om mij heen draait, en overal iets van zegt of van vindt, zou ik compleet ontploffen! Dus het is eigenlijk best wel knap dat hij niet ontploft met zijn gevoelige aard en behoorlijk sterke wil. Waarom ik dit doe? Ik doe dit omdat ik hem graag wil helpen, ik wil dat hij op tijd op de training komt, ik wil voorkomen dat hij boos wordt als iets niet lukt, als hij het lief vraagt help ik ook zonder er teveel bij na te denken of het nu wel echt nodig is en zo kan ik nog wel even doorgaan…. Ja ik help hem toch steeds weer….met alles. Herkenbaar?

Loslaten

Ik merk dat ik als ouder goed bewust moet blijven mijn rol in het geheel, want ik weet, eigenlijk houd ik op deze manier veel in stand en vooral, beperk ik hem in zijn eigen ontwikkeling. Zoals mijn man (Guus Zijlstra red.) vaak zegt…. ‘laat het hem zelf doen!’, en inderdaad ik kan de ‘schuld’ bij mijn kind neerleggen, maar eigenlijk doe ik het zelf.  Ik weet dat het als ouder belangrijk is om je kind te steunen en af en toe verder te helpen als hij iets zelf niet kan. De ondersteuning is minimaal, zodat hij het gevoel heeft dat hij het voornamelijk zelf heeft gedaan. Hier groeit hij van omdat hij dan een succeservaring heeft! Zoals dat in de pedagogiek wel wordt genoemd, de zone van de naaste ontwikkeling. Dit betekent dat je je kind net die ondersteuning biedt om hem een stapje verder te helpen, zodat het hem uiteindelijk zelf lukt om de opdracht of taak te volbrengen. Zodoende heeft het kind een succeservaring en wordt een kind in zijn ontwikkeling gestimuleerd om uiteindelijk, als zelfstandig mooi ontwikkeld mens door het leven te gaan. Ik weet het, ik moet soms meer loslaten….. Ik hoop dan ook dat ik snel het beeld kwijt te raak van mijn zoon van 42 jaar, die mij vraagt om hem met zijn sokken te helpen…..Wake up mama!

“Olifantje in het bos
Laat je mamma toch niet los
Anders raak je de weg nog kwijt
En dan heb je straks nog spijt
Olifantje in het bos
Laat je mamma toch niet los…”

2 gedachten over “Olifantje in het bos…

  1. Heel herkenbaar. Maar ik ben er ook inmiddels achter dat je als ouder ook zelf toe moet zijn aan een stukje “loslaten”. En wanneer je ziet dat je kind er wel bij vaart, lukt dat stukje bij beetje best! In het leven van een kind ben jij er relatief kort om actief te helpen en te begeleiden. Ze hebben een heel leven voor zich om het zelf te doen. Ik ben er van overtuigd dat de liefdevolle begeleiding (en soms een beetje te veel in de watten te worden gelegd) helpt bij het groot en zelfstandig worden.
    En uiteraard ben ik het helemaal met jou eens Tessa en is zelfreflectie op eigen handelen heel erg goed. Maar laten we minder hard zijn voor onszelf en ook een beetje genieten van het “lekker moederen”.
    Dikke knuffel van mij!
    Monique

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.