BlogDenkenHier en NUStress

Verloren tijd

Afgelopen week sloot ik af met een voor mij impactvolle dag. In het kader van een training die ik volg, werd alle deelnemers gevraagd naar een beeldassociatie die opkwam bij een woord dat de trainer noemde. Ik liet een aantal woorden aan me voorbijgaan omdat die niet direct een beeld bij me opriepen. Het einde van de training diende zich langzamerhand al aan toen ik de woorden hoorde die sterk in mij resoneerden: ‘verloren tijd’.

Ik moest denken aan een gesprek met mijn toenmalige interim manager over mijn toekomst binnen het bedrijf. Dit naar aanleiding van mijn aanstaande boventalligheid. Ik realiseerde me tijdens dit gesprek dat ik me wilde vastklampen aan elke strohalm die kans gaf op een continuering van mijn dienstverband bij die werkgever. Ik werkte daar immers al 17 jaar. De gedachten aan ontslag en de daarbij behorende onzekerheid riepen een gevoel van angst en paniek bij me op. Vreemd genoeg was er daarnaast ook een sterk gevoel van weten, dat eventueel blijven op basis van een andere functie, geen mogelijkheid voor me was. Dit gevoel, noem het intuïtie, leek het besluit al genomen te hebben. Kort daarna, ben ik het gesprek aan gegaan met mijn werkgever waarin ik heb aangegeven, vooruitlopend op mijn boventalligheid, op zoek te willen naar ander werk.

Paradox?

Het resultaat van het besluiten op basis van mijn gevoel ipv mijn hoofd is dat ik voor het eerst in mijn leven zelf de kapitein van mijn schip ben geworden. Het besef van een leven in verloren tijd was een pijnlijk beeld dat zich hierna steeds duidelijker aandiende. Dit lijkt zo paradoxaal omdat ons leven erop gericht lijkt zo veel mogelijk pijn en angst te voorkomen waardoor we ons soms zelf juist een leven vol pijn en lijden geven. Hoe valt dit verklaren?

Evolutie van lichaam en geest

Het menselijke bewustzijn met de daarbij behorende intelligentie zijn de laatste 2000 jaar enorm geëvolueerd. Hierbij is het systeem in de hersenen (limbisch systeem) wat onze primaire driften en overleving stuurt eigenlijk enorm achtergebleven. Kortgezegd, ons stresssysteem gedraagt zich nog net zo als ten tijde van de oertijd. Logisch dus dat onze gedachten over mogelijke toekomstige onzekerheid zich vertalen naar lichamelijke sensaties van stress in het lichaam van nu. Het lichaam kent alleen het NU en kent geen uitgestelde stress respons. Hiermee wordt een onderscheid tussen ‘leven’ en ‘levenssituatie’ tot uitdrukking gebracht. Ons stresssysteem richt zich op alle bedreigingen ten aanzien van ons leven. Deze bedreigingen moeten direct in het hier en nu worden aangepakt zodat onze overleving niet op het spel komt te staan. In onze welvarende westerse samenleving gaat het tegenwoordig niet meer om bedreigingen (stress) ten aanzien van ons leven maar van onze levenssituatie. Dit is een belangrijk onderscheid, dat ons stresssysteem niet kent en maakt!

Zou een aap zich druk maken over morgen?

De mens is de enige diersoort die zichzelf stress kan bezorgen door alleen het denken aan een mogelijk nare gebeurtenis in de toekomst. Is dit de prijs van ons toenemende bewustzijn en onze intelligentie? Als je het zo leest is het eigenlijk belachelijk en simpel tegelijkertijd. Ons ‘grote’ hoofd zit ons meer en meer in de weg door het opwerpen van barrières ver voordat ze überhaupt reëel zijn. We zijn bezig met ons verleden of met onze toekomst en vergeten daardoor dat ons leven zich hier en nu afspeelt. Het begrip ‘verloren tijd’ krijgt zo een hele nieuwe dimensie en verklaart mijns inziens het toenemende aantal mensen met klachten van burn-out en spanning. Vaak is er namelijk niet iets wat je NU direct kunt DOEN om het ‘probleem’ aan te pakken. Dat ‘weet’ je lichaam echter niet!

De kracht van het NU

De schoonheid van de oplossing zit hem in de eenvoud. Door je aandacht op het hier en nu te richten zorg je ervoor dat lichaam en geest weer in lijn komen. In plaats van je te richten op problemen waar je nu geen vat op hebt richt je je op zaken waar je nu iets aan kan doen. Dit vergt uiteraard veel oefening maar brengt je uiteindelijk veel meer voldoening en geluk. Wat het mij heeft gebracht is vooral dankbaarheid voor de kleine dingen in het leven van alledag. Ik leef, adem en heb lief! De uitdagingen in mijn levenssituatie zijn er nog steeds volop en vragen ook veel aandacht. Door de focus op het hier en nu ervaar ik meer ruimte en rust in mijn hoofd. Zo is er meer energie en focus beschikbaar voor de zaken die mijn aandacht in het hier en nu vragen.

Ervaar jij ook een leven in ‘verloren tijd’ en wil je dit veranderen, of wil je eerst meer informatie van mij? Laat het me weten!

Liefdevolle groet,

Guus Zijlstra

Facebook
Twitter
LinkedIn

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.